'auf der Walz' 

Met de vakantieherinneringen nog in het achterhoofd, wil ik jullie even transporteren naar de 15e eeuw. In die tijd was reizen gebruikelijk maar enkel onder edelen, academici en kooplieden, zij het in veel mindere mate dan nu. De grootste groep reizigers waren destijds de toekomstige ambachtslieden. Aanvankelijk reisden zij alleen. Vanaf de 16e eeuw waren metgezellen gebruikelijk en soms zelfs verplicht. Op de trektocht kon men beroep doen op een landelijk gildenetwerk. De reis had als doel zich te bekwamen en om meester te worden in zijn vak. Vooral in Duitsland, maar ook in Frankrijk, was deze traditie, schering en inslag. In Duitsland bestaat nu nog de uitdrukking ‘auf der Walz’. En ook de traditie is er nog. Men vertrekt na zijn studies, met een minimale bagage, zonder gsm of internetverbinding,  om nieuwe plaatsen te zien en andere mensen te ontmoeten, maar ook om nieuwe technieken te leren. Men verdient enkel kost en inwoon, winstbejag komt niet ter sprake. Wie ‘op de wals’ gaat, volgt dus het eeuwenoude ritueel. Het garandeert avontuur maar ook ontbering. Waar het vroeger een must was, is het nu ‘uit de tijd’. De lange omzwerving op een eigen tempo, die in principe drie jaar en één dag duurt, past niet meer in de huidige wereld waar snelheid, stress en tijdsdruk meester zijn. Wie deze uitdaging aangaat, bepaalt zelf zijn tempo en beslist of men op een plaats blijft of verdergaat. Er moeten bovendien een aantal voorwaarden voldaan worden. Eén van de regels is dat de deelnemers niet ouder dan 30 jaar mogen zijn, alleenstaand, kinderloos en schuldenvrij.  Bovendien moeten ze een voltooide opleiding achter de rug hebben en enkel met (ex)studiegenoten op stap gaan. Wanneer de tocht begint, wordt de nieuwkomer meestal opgehaald door een andere wandelgezel die hem de eerste maanden begeleidt en hem instrueert in de regels van de traditie. Vooral de aandacht voor normen als eerbaarheid, oprechtheid, eerlijkheid, respect voor de medemens en geweldloosheid, staat voorop. Onderweg worden diensten en hulp aangeboden. Op die manier leert men nieuwe uitdagingen, nieuwe technieken, nieuwe werkprocessen, nieuwe inzichten.

We zijn soms verwonderd dat afgestudeerden niet meer onmiddellijk aan de slag willen gaan, maar eerst een sabbatjaar houden of een wereldreis maken. De ouderen onder ons argumenteren: we waren blij dat we onmiddellijk werk vonden en vakantie was voor daarna. De onafhankelijkheid en de zelfstandigheid waren destijds de uitdaging. Nu denken jongeren er vaak anders over. De wereld is veranderd en onze blik ook. Vandaar dat heel wat afgestudeerden -  ook studenten verpleegkunde – na het behalen van hun diploma, de wereld willen verkennen, andere indrukken opdoen. Het verhaal van ‘auf der Walz’ is niet zover af ofschoon de meesten over dergelijk initiatief individueel beslissen. Afgestudeerde verpleegkundigen worden geacht onmiddellijk een vacature in te vullen want we stevenen af op een zorginfarct. Maar door zoals de pas afgestudeerde timmermannen of bakkers ‘auf der Walz’ gingen en gaan, zou het voor verpleegkundigen ook een meerwaarde kunnen zijn om een dergelijke uitdaging aan te gaan. En ook al dringt de tijd, door afstand te nemen, andere werkmethoden te zien en andere verpleegkundigen te ontmoeten, kan de invulling en aanpak van het beroep, een andere invulling krijgen. De vraag die echter blijft: wie heeft er drie jaar de tijd?

 In de beginjaren heeft VP Plus  regelmatig thuisverpleegkundigen laten kennismaken met thuisverpleging in een andere regio of in een andere praktijk. We lieten ze proeven van het loontrekkende of zelfstandige statuut. Sommigen bleven er zelfs ‘hangen’ en verhuisden.  Ook vervangingen op verschillende plaatsen deden deuren en ogen openen. De introductie van mannelijke thuisverpleegkundigen was vaak moeilijk in aanvang, maar was daarna meestal succesvol. Zelfstandige thuisverpleegkundigen werden in ziekenhuizen binnengeleid om bepaalde technieken aan te leren die nuttig waren in de thuisverpleging na ontslag uit het hospitaal